|
آیا روحی اینجا هست؟
|
||
|
من،روزها و خاطره ها |
بانک رفاه کارگران داریم!
حافظ! عزیز جان! بنشین لختی معشوقگان و دلبرکان هستند
حالا که حرف تازه تشنج زاست من بی اجازه چانه نخواهم زد
سرمای پوست کنده شدن از درد سرمای بی پناه ترین زخمم
درگیر و دار این شب طولانی من لب به هندوانه نخواهم زد!
∆
ما جوجه های آخر پاییزیم در اضطراب ضرب ترک خوردن
" ساقی! به دست باش که..." غم خوردیم!-تخم نفاق پوسته هم دارد؟!-
در انتظار سقف پس از آوار در انتظار دار پس از طغیان
آغاز فصل مرده ی بی تصمیم جیغ جنازه ای ست که غم دارد!
∆
غمگین ترین ترانه پس از خواندن باغی که بی اجازه به یغما رفت
"ما آن شقایقیم که..." با وحشت از سرخی انار سخن گفتیم
ما جوجه های آخر پاییزیم در سرزمین دود و دم و منقل!
از داغی زغال نترسیدیم از داغ بی شمار سخن گفتیم
∆
" ای بی خبربکوش که..." کوشیدیم پیوسته در مسیر فرورفتن!
یک آسمان پرنده ی بی باور ماهی که روی ابر نخواهد دید
باران نبود و دشت، تبانی کرد با هرچه خشکسال بیابان بود
دریاچه های شک زده خشکیدند ماهی به غیر قبر نخواهد دید!
∆∆
∆
ما جوجه های آخر پاییزیم حافظ! عزیز جان! بنشین!کافی ست
" بنیاد بر کرشمه ی جادو..." نیست فریاد از شقاوت این بیداد!
بگذار در ادامه ی ویرانی فالی نصیب رخوتشان باشد
ایمان بیاورند به نابودی آغاز فصل سرد مبارک باد!!!
"ساقی به دست باش که غم در کمین ماست
ما آن شقایقیم که با داغ زاده ایم
ای بی خبر! بکوش که صاحب خبر شوی
بنیاد بر کرشمه ی جادو نهاده ایم"
حافظ
|